De bepaling van de skeletleeftijd op een röntgenfoto van de hand en pols is een hoeksteen in de diagnostiek van groeistoornissen bij kinderen en de inschatting van de uiteindelijke eindlengte. Steeds vaker wordt dit proces ondersteund door geavanceerde software die de handfoto automatisch analyseert en een botleeftijd en eindlengtevoorspelling genereert op basis van gevalideerde algoritmen.

In deze sessie laten sprekers zien hoe automatische botleeftijdsoftware in de praktijk werkt, welke klinische meerwaarde het heeft ten opzichte van handmatige beoordeling en hoe de uitkomsten worden geïntegreerd in besluitvorming rond groei- en puberteitsproblematiek. Ook komen beperkingen, validatie in verschillende populaties, samenwerking tussen radiologie en kindergeneeskunde én de organisatorische impact (workflow, rapportage, scholing) aan bod. Deelnemers gaan naar huis met een realistisch beeld van “wat het kan, wat het niet kan” en welke randvoorwaarden nodig zijn voor verantwoorde implementatie in hun eigen instelling.